Η diptyque γιορτάζει τα 60ά γενέθλιά της με την Dancing Ovals, μια limited edition συλλογή, όπου τρία εμβληματικά κεριά της – το Baies, το Figuier και το Roses – «ντύνονται» με τα ιδιαίτερα γραφιστικά μοτίβα που υπογράφει ο ελληνικής καταγωγής designer Yorgo Tloupas. Η δημοσιογράφος Αγαθή Παλαιογιώργου μίλησε μαζί του και μας «συστήνει» τον καταξιωμένο δημιουργό μέσα από μια απολαυστική συνέντευξη με… ελληνικό καφέ και Παριζιάνικο αέρα.
«Τί αφθονία, τι δέντρα φορτωμένα καρπό, τί μακαριότητα! …τα πάντα έλιωναν και χάνουνταν μέσα στη νυσταλέα τούτη ναξιώτικη ευδαιμονία»… Έχοντας πρόσφατα επισκεφτεί τη Νάξο, έχοντας νιώσει τη μοναδική αίσθηση της «ναξιώτικης ευδαιμονίας» όπως την περιγράφει ο Νίκος Καζαντζάκης στην «Αναφορά στον Γκρέκο» και με την προοπτική ενός διαφορετικού χειμώνα να μας περιμένει, αναζήτησα ν’ αναβιώσω την ανεμελιά, τις αισθήσεις και τα αιθέρια αρώματα που θα με ταξιδέψουν νοερά πίσω στο καλοκαίρι μου στο νησί. Σε στιγμές με συμπυκνωμένη ομορφιά και δύναμη, λουσμένες στο άπλετο κυκλαδίτικο φως -η ανάμνησή του, εξάλλου, και μόνο είναι ικανή να διαλύσει κάθε σκοτεινή σκέψη και συννεφιά.
Είναι άραγε εφικτό η αποκαρδιωτική, σκληρή έννοια της εγκατάλειψης ν’ αποκτήσει γοητευτική χροιά; Όταν πρόκειται για τις «Κυρίες της Εγκατάλειψης» που παρουσιάζει η street artist Άννα Δημητρίου (η ομώνυμη έκθεση στο Pirée θα διαρκέσει μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου) η απάντηση είναι καταφατική. Δεν είναι βέβαια μόνο οι σκοτεινά σαγηνευτικές αυτές γυναικείες φιγούρες που έχουν ξεπηδήσει ως έμπνευση από το παρελθόν και τα καλντερίμια του Πειραιά για να αποτυπωθούν στα κολλάζ της που κεντρίζουν το ενδιαφέρον μας: Η Άννα Δημητρίου συγκινεί και με τη καλλιτεχνική διαμαρτυρία της για την εγκατάλειψη των ξενοδοχείων Ξενία, δημιουργώντας στα ερειπωμένα χτίριά τους τα έργα τέχνης της.
Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα ενδιαφέρον, ιδιαίτερο βιβλίο από τις Εκδόσεις Διόπτρα, από αυτά που πιστεύουμε ότι αφορούν όλους μας. Ο τίτλος του είναι “Η επανάσταση του ύπνου” και η συγγραφέας του, η Arianna Huffington, το αφιερώνει σε όλους όσοι… κουράστηκαν να νιώθουν κουρασμένοι! Από την αφιέρωση, όπως ανακαλύπτουμε διαβάζοντας το βιβλίο της, δεν εξαιρείται ούτε η ίδια: έχοντας χάσει τον ύπνο της επί μακρόν λόγω ακραίων ωραρίων και επαγγελματικών υποχρεώσεων μια μέρα κατέρρευσε από εξάντληση στο γραφείο της, χτυπώντας το πρόσωπό της καθώς έπεσε και σπάζοντας το ζυγωματικό της. Το γεγονός αυτό ως αποκορύφωμα του burnout που περνούσε, την αφύπνισε: δεν μπορούσε πια ν’ αγνοεί την εξάντλησή της που είχε συσσωρευτεί λόγω της -τόσο συχνής- πεποίθησης ότι “η δουλειά είναι πιο σημαντική από τον ύπνο”.
Κάθε καλοκαίρι, με την μέρα της αναχώρησης για ένα αγαπημένο ελληνικό νησί να πλησιάζει, αναδύεται από τη μνήμη μου ένα γαλλικό ποίημα, το “Le roi de l’ île” (“Ο βασιλιάς του νησιού”). Στις στροφές του, ο ποιητής, μυθιστοριογράφος αλλά και δημοσιογράφος Georges-Emmanuel Clancier, αναρωτιόταν ποιος είναι ή θα μπορούσε να είναι ο «βασιλιάς του νησιού»: «Είναι ένα κοχύλι;», «Είναι ένα καράβι;» , «Είναι ένα γυμνό πόδι;»… Μήπως «μια σιωπή», «το καλοκαίρι» ή «ο έρωτας»; Σ’ ένα προσωπικό, νοητικό παιχνίδι προσπαθώ λοιπόν κι’ εγώ αυτοσχεδιάζοντας να μαντέψω ποιος είναι, ποιος θα μπορούσε να είναι ο βασιλιάς του νησιού; Φέτος, πολύ πριν πλησιάσει η μέρα για το ταξίδι στο νησί, έχοντας επισκεφτεί την έκθεση «Θερισμός» στην Eleni Marneri Galerie και αντικρύζοντας τα υπέροχα, ψάθινα καπέλα της Λίζας Σαρηγιαννίδου, το αποφάσισα: Ο βασιλιάς του νησιού είναι ένα ψάθινο καπέλο!
Ο Έλληνας αρωματοποιός που ζει στο Άμστερνταμ, δημιουργεί ενδιαφέροντα niche αρώματα και μας έκανε ν’ αναθεωρήσουμε τη φράση «η ατμόσφαιρα μυρίζει…Baruti»!