Πόσο ειρωνικό που από όλα τα feelgood τραγούδια που έχει αποθηκεύσει ο νους μου, πιάνω τον εαυτό μου να μουρμουρίζει αυτό, σήμερα που περπατώ ολομόναχη στην ησυχία, στο χωμάτινο μονοπάτι από τη θάλασσα. Σήμερα που απόλαυσα την τιμή να έχω τη θάλασσα όλη για μένα, μιας και κατέβηκα περασμένη ώρα.
Και το κλειδί για να ανακαλύψεις την αγάπη, την ευτυχία και την έμπνευση για να δημιουργήσεις τη ζωή που ονειρεύεσαι, είναι στα χέρια σου!
«Θυμήσου τώρα την πρώτη σου ανάμνηση», τον ακούω να λέει. Βιάζομαι να ανασύρω από τα βάθη της μνήμης μου εκείνη που θεωρώ την πιο παλιά. «Όχι, δεν είναι αυτή», λέω με πείσμα στο νου μου που μου προτάσσει με βεβαιότητα μία από τις πρώτες φορές που με θυμάμαι να κλαίω. Και ξαφνικά… absolute bliss.
Να βουτάς. Όχι βαθιά, ούτε μακριά. Να βουτάς όσο κρατάει η ανάσα σου για να σε βγάλει στην επιφάνεια γεμάτη ξανά από ζωή, όχι ξέπνοη. Να βουτάς. Μέσα σου. Όχι βαθιά ούτε μακριά.