Πιάσε το χέρι μου κι έλα να βγούμε από την κινούμενη άμμο της αρνητικής ενέργειας. Το ξέρω, νιώθεις παγιδευμένη. Κι εγώ έτσι νιώθω.
Προσπαθούμε να κινήσουμε τα πόδια, αλλά έχουν εγκλωβιστεί σαν σε έναν αόρατο αλλά πανίσχυρο κύκλο που έχει χαραχτεί γύρω μας. Οι ώμοι γέρνουν, τα γόνατα λυγίζουν, το κεφάλι σκύβει κάθε φορά που τα πόδια βουλιάζουν ενώ προσπαθούν μάταια να κινηθούν, να βγουν από τον κύκλο.
Μα δεν είναι μόνο το βάρος στο σώμα που είναι ασήκωτο.
Η καρδιά βουλιάζει κι εκείνη κάθε μέρα που περνάει. Σφίγγεται, πετρώνει, αλλά ματώνει δίχως τέλος. Πονάει πολύ.
Ο νους μοιάζει να έχει παραλύσει. Διαγράφει τους δικούς του κύκλους, ρωτώντας ξανά και ξανά τη μόνη ερώτηση που μας ρουφά όλο και πιο κάτω, όλο και πιο πολύ, στην αρνητική ενέργεια, τα πτωτικά συναισθήματα και την ακινησία.
«Γιατί;».
