Η γνωριμία μου με την digital creator Μάγδα Ζυγούρη και η επανασύνδεσή μου με τη δημοσιογράφο & wellness blogger Νίκη Χάγια (aka Lady Papaya), με την οποία είχαμε διασταυρωθεί… δημοσιογραφικά στις καλές εποχές των περιοδικών, ήταν καρμική: έχοντας ήδη μπει σε μια φάση προσωπικής αφύπνισης για όσα συμβαίνουν στα παραγωγικά ζώα και γενικότερα στον πλανήτη, ήθελα να συνδεθώ με ανθρώπους που είχαν περάσει σε μια mindful καθημερινότητα ώστε να παίρνω έμπνευση για τα δικά μου μικρά βήματα αλλαγής. Ήταν τότε που ήρθε στην Ελλάδα-και στην ζωή μας- η weDo, το eco-ethical hair brand που δημιουργήθηκε για να αγαπάει τα μαλλιά μας αλλά και τον πλανήτη! Η αγάπη και των τριών μας για την weDo αλλά και οι κοινές μας ανησυχίες για το πώς μπορούμε να συμβάλλουμε σε ένα βιώσιμο μέλλον, one step at a time, ήταν αναπόφευκτο να μας συνδέσουν με μια ενέργεια θετική και αισιόδοξη – εξάλλου, δεν υπάρχει αμφιβολία: #TogetherWeDo!
Inspiration
«Το ταξίδι της ανακάλυψης δεν σημαίνει να ψάχνεις καινούρια μέρη αλλά να έχεις καινούρια μάτια» – Μαρσέλ Προυστ
Είναι άραγε εφικτό η αποκαρδιωτική, σκληρή έννοια της εγκατάλειψης ν’ αποκτήσει γοητευτική χροιά; Όταν πρόκειται για τις «Κυρίες της Εγκατάλειψης» που παρουσιάζει η street artist Άννα Δημητρίου (η ομώνυμη έκθεση στο Pirée θα διαρκέσει μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου) η απάντηση είναι καταφατική. Δεν είναι βέβαια μόνο οι σκοτεινά σαγηνευτικές αυτές γυναικείες φιγούρες που έχουν ξεπηδήσει ως έμπνευση από το παρελθόν και τα καλντερίμια του Πειραιά για να αποτυπωθούν στα κολλάζ της που κεντρίζουν το ενδιαφέρον μας: Η Άννα Δημητρίου συγκινεί και με τη καλλιτεχνική διαμαρτυρία της για την εγκατάλειψη των ξενοδοχείων Ξενία, δημιουργώντας στα ερειπωμένα χτίριά τους τα έργα τέχνης της.
Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα ενδιαφέρον, ιδιαίτερο βιβλίο από τις Εκδόσεις Διόπτρα, από αυτά που πιστεύουμε ότι αφορούν όλους μας. Ο τίτλος του είναι “Η επανάσταση του ύπνου” και η συγγραφέας του, η Arianna Huffington, το αφιερώνει σε όλους όσοι… κουράστηκαν να νιώθουν κουρασμένοι! Από την αφιέρωση, όπως ανακαλύπτουμε διαβάζοντας το βιβλίο της, δεν εξαιρείται ούτε η ίδια: έχοντας χάσει τον ύπνο της επί μακρόν λόγω ακραίων ωραρίων και επαγγελματικών υποχρεώσεων μια μέρα κατέρρευσε από εξάντληση στο γραφείο της, χτυπώντας το πρόσωπό της καθώς έπεσε και σπάζοντας το ζυγωματικό της. Το γεγονός αυτό ως αποκορύφωμα του burnout που περνούσε, την αφύπνισε: δεν μπορούσε πια ν’ αγνοεί την εξάντλησή της που είχε συσσωρευτεί λόγω της -τόσο συχνής- πεποίθησης ότι “η δουλειά είναι πιο σημαντική από τον ύπνο”.
Με Tο Μυστικό γνωρίσαμε τον Νόμο της Έλξης και όλα όσα χρειάζεται για να ζούμε τη ζωή μας όπως την ονειρευόμαστε. Μάθαμε τους νόμους του Σύμπαντος και πώς να συντονιζόμαστε με αυτούς ώστε να έλκουμε στη ζωή μας περισσότερη χαρά, ευτυχία, αφθονία, υγεία, αγάπη, ευγνωμοσύνη, πληρότητα, γαλήνη…
Μακάρι να υπήρχε ένας φύλακας-άγγελος δίπλα μας κάθε στιγμή για να μας θυμίζει όλη αυτή την πολύτιμη γνώση όποτε την ξεχνάμε. Ένας φύλακας-άγγελος που να μας θυμίζει γλυκά και ευγενικά να σκεφτόμαστε θετικά όταν κάνουμε αρνητικές σκέψεις. Ή που να μας ψιθυρίζει στο αφτί ότι είναι δίπλα μας όποτε παρασυρόμαστε από το άγχος για όσα φοβόμαστε ότι μας περιμένουν ή μας πιάνει απογοήτευση όταν αντιμετωπίζουμε δυσκολίες.
«Η Google προσφέρει μαθήματα διαλογισμού στους εργαζόμενούς της». «Η Disney επίσης». «Ο διαλογισμός μειώνει το στρες». «Αλλάζει τα γονίδια». «Μας κάνει πιο ευτυχισμένους»… Στις μέρες κάθε τόσο όλο και κάποιο άρθρο εμφανίζεται στο ίντερνετ και στον Τύπο το οποίο απαριθμεί τα οφέλη του διαλογισμού, βασισμένο σε κάποια πρόσφατη επιστημονική έρευνα.
Ισχύουν όλα αυτά που γράφονται;
