Αν το έχεις ακούσει; Σίγουρα. Πιθανότατα το έχεις διαβάσει, το έχεις συζητήσει, ίσως το έχεις αμφισβητήσει, αλλά τελικά το έχεις παραδεχτεί: Το Μυστικό, το βιβλίο-φαινόμενο της Rhonda Byrne, μας άνοιξε τα μάτια, αλλάζοντας για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας και τη ζωή την ίδια.
Το ξέρω, δεν σε γιορτάζεις κάθε μέρα. Δεν σε γιορτάζεις με όλη την ιερότητα που σου αναλογεί και που σου αξίζει. Ξεχνάς να σ’ αγκαλιάσεις, σε αφήνεις τελευταία, βάζεις στο αθόρυβο την εσωτερική σου φωνή.
Το ξέρω, γιατί κι εγώ το ίδιο κάνω.
Μα σήμερα δεν θα το κάνω. Κι ας είναι μόνο για μία μέρα.
BRIAN: «Φάε το βάτραχό σου»
ΝΑΝΣΥ: «Ξέχασέ το»
BRIAN: «Φάε το βάτραχό σου κι η ζωή σου θα μπει σε τάξη, θα έχεις περισσότερο χρόνο»
ΝΑΝΣΥ: «Έτσι λες; Μπα, δεν νομίζω»
BRIAN: «Φάε το βάτραχό σου και θα πετύχεις τους στόχους σου, θα καταφέρεις όλα αυτά που τόσα χρόνια δεν μπορούσες»
ΝΑΝΣΥ: «Χμ…» (αρχίζω και το σκέφτομαι, αλλά και πάλι…)
Όταν τον γνώρισες, ο χρόνος έμοιαζε να μην υπάρχει. Να μην υπάρχει όπως τον ξέρουμε εδώ στη Γη, σκληρό, αμείλικτο, γραμμικό, με αρχή, μέση και τέλος. Ήταν σαν οι στιγμές να αψηφούσαν τον γραμμικό χρόνο – καθεμία έμοιαζε να κρατάει για πάντα. Τόση δύναμη έχει ο έρωτας.
Φαντάσου τον εαυτό σου σε ένα μισοφωτισμένο δωμάτιο. Κοιτάζεις γύρω σου, αλλά όλα είναι θαμπά, θολά, δεν διακρίνεις και πολλά. Ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι στο χέρι σου κρατάς ένα φακό. Τον ανάβεις. Τι βλέπεις; Δεν είναι δύσκολο, βλέπεις ό,τι φωτίζει η δέσμη του φακού σου. Στρέφεις το φως σε μια βιβλιοθήκη και ρίχνεις μια ματιά στους τίτλους των βιβλίων. Φωτίζεις τον τοίχο και ανακαλύπτεις κρεμασμένα κάδρα, ράφια, έπειτα κάποια έπιπλα, φωτογραφίες, ένα ρολόι, έναν πίνακα – ένα ένα τα ανακαλύπτεις και αυτά. Πλησιάζεις τον πίνακα κι αρχίζεις να παρατηρείς. Στρέφεις το φακό σου στα αντικείμενα, τις μορφές, τις πινελιές, την υπογραφή. Και όταν θελήσεις να βγεις απ’ το δωμάτιο, αναζητάς με το φακό την έξοδο.
Μην παραξενεύεσαι, δεν περιγράφω ένα escape room, μια όψη της ζωής περιγράφω. Ή καλύτερα, έναν Συμπαντικό Νόμο όπου η ενέργεια κινεί τα νήματα, έναν νόμο που ακούει στο όνομα: Νόμος της Έλξης.
Έχεις κι εσύ την αίσθηση πως κάθε χρόνο οι γιορτές είναι μια παρένθεση; Πως για χάρη των Χριστουγέννων, κάθε μέσα Δεκεμβρίου, κλείνουμε τα μάτια σε όλα εκείνα που μας πονούν, μας στεναχωρούν, μας αγχώνουν και μας θυμώνουν, για να ζήσουμε για λίγο όμορφα, αλλά μόλις οι καθημερινοί ρυθμοί επανέλθουν, προσγειωνόμαστε σε μια πραγματικότητα πολύ λιγότερο γλυκιά, όχι απλά χωρίς χρυσόσκονες, μα και χωρίς ίχνος χαράς ή αισιοδοξίας – και φυσικά τα φιλόδοξα New Year’s Resolutions μένουν κλεισμένα σε ένα συρτάρι;